เคยมีใครบอกคุณไหมว่าหลังจบต้องไปสมัครงานที่นี่? หลังจากไปสมัครที่นี่เสร็จ 2 ปีให้ลาออกมาเข้าที่นี่ ? อีก 1 ปีค่อยออกมาเรียนต่อม.นี้ คณะนี้ตอนป.โท ? หลังจบมาต้องเข้าที่นี่?
ทั้งหมดทั้งปวงผมว่าไม่มีใครบอกคุณเป็นสเตปๆตรงๆหรอก ชีวิตมันไม่มีอะไรตายตัวสักอย่าง
เมื่อย้อนกลับมาดูเราก็จะพบว่าเห้ย! ที่ผ่านมาตั้งแต่ประถม มัธยม หรือกระทั่งมหาวิทยาลัย คุณแถบไม่ได้เลือกอะไรสักอย่าง! บางคนอาจจะเถียง กูเลือกคณะเว้ย เลือกวิชาที่ชอบ หรืออย่างน้อยก็เลือกแฟนได้ ผมถามจริงๆเถอะครับ ว่าคุณเลือกแค่นั้นมันถือว่าเลือกก็จริง แต่จริงๆแล้วคุณเลือกถึงครึ่งนึงเหรอครับจากทั้งหมด
กว่าค่อนชีวิตคุณ คุณถูกชี้นำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น พ่อแม่ พี่ชายน้องชาย ญาติโก อะไรห่านเหวทั้งหลายนั่นแหละครับ เพื่อนเพิ่น ฟงแฟน อะไรก็ตามล้วนมีปัจจัยทำให้คุณต้องเลือกทั้งนั้น บางอย่างคุณแทบไม่ได้ตัดสินใจด้วยตัวเอง หรือ คิดเองด้วยซ้ำ ทำไมละ? แล้วมันเกี่ยวกับอะไรว่า เรียนจบแล้วไปไหน
เกี่ยวสิครับ เพราะว่ามันทำให้เราคิดไม่เป็น!! เมื่อถึงเวลาที่ต้องคิดจริงๆ คุณอาจจะได้งาน แต่ซักพักคุณก็ถามว่า ที่คุณทำมันใช่เหรอ คุณชอบเหรอ คุณทำแล้วสนุก แล้วมันต้องอยู่กับคุณตลอดไปหรือไม่ คุณชอบมันแต่คุณก็ไม่พอใจกับสิ่งที่ได้รับ แล้วอะไรคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเราละ
ไม่มีใครรู้ครับ มีแต่ตัวคุณเท่านั้นที่ต้องเลือกเอง ตัดสินใจเอง แต่เรากลับไม่ได้ตัดสินใจเอง
ผมขอพูดตรงๆจากที่กล่าวไว้เลยคือ ระบบการศึกษา ครอบครัว องค์กร ทุกอย่างของประเทศไทยครับมันอื้อทำให้เราคิดไม่เป็นอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าเราจะทำอะไรมีคนตัดสินใจให้เสมอ เข้าอนุบาล เข้าประถม วิชานอกห้องเรียน สื่อต่างๆ ที่เรียนพิเศษ คณะ มหาวิทยาลัย เพื่อน แฟน พอจบมาเข้างาน ก็ต้องเคารพหัวหน้า ห้ามขัดผุ้ใหญ่ ใครแก่กว่าห้ามเถียง ในภาครุ่นพี่ถูกเสมอ อาจารย์ไม่ผิด ทุกๆอย่างมันทำให้เราเป็นแบบนี้
แล้วอย่างไง สุดท้ายเราก็คิดไม่ได้ พอจบออกมาไม่มีใครบอกเรา เราก็เคว้ง พวกที่ไวหน่อยก็อาจจะเจอตัวตนเร็วหน่อย หรือยอมไปปรับตัวเข้ากับสิ่งที่ไม่ใช่เรา สุดท้ายก็ต้องมีอารมณ์แบบมานั่งคิดอยู่ดี
ถ้าอยากค้นพบตัวเอง ผมอยากให้คุณกล้าที่จะลืมสิ่งที่ครูสอนมาทั้งหมด สิ่งที่พ่อแม่สอน สิ่งที่เค้ากรอกหูครับ คิดนอกกรอบไปเลยไม่ต้องทำในสิ่งที่เรียนมา ไม่ต้องทำตามใคร หาใจตัวเองครับ แล้วคุณจะพบว่าแท้จริงแล้วคุณชอบมัน แต่ที่คุณม่ได้ทำ เพราะว่าคนอื่นไม่ชอบมัน!
สุดท้ายนี้ถ้าคุณเป็นคนที่เคว้ง ยังไม่มีงาน ไม่มีอะไรเป็นหลักแหล่ง ลองออกมาจากกะลาใบนั้นดูครับ มันไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการอยู่ในนั้นไปตลอดชีวิตหรอก
No comments:
Post a Comment